سلام دوستان

خداوندا نمی دانم در این دنیای وانفسا كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم نمیدانم نمی دانم خداوندا. در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد. كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم نمی دانم خداوندا به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم دگر سیرم خداوندا. دگر گیجم خداوندا خداوندا تو راهم ده. پناهم ده . امیدم خداوندا . كه دیگر نا امیدم من و میدانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است و لیكن من نمیدانم دگر پایان پایانم.

باز باران بی ترانه گریه هایم عاشقانه میخورد بر بام قلبم باورت شاید نباشد گمشدن در خاطراتت یاد ایام تو داشتن میزند سیلی به رویم فکر انکه باتو بودم با تو بودم شاد بودم توی دشت ان نگاهت میزند اتش به جانم

درون سینه آهی سرد دارم رخی پژمرده رنگی زرد دارم ندانم عاشقم ، مستم ، چه هستم ؟ همی دانم دلی پر درد دارم

دیر زمانی در او نگریستم چندان که چون نظر از وی باز گرفتم در پیرامون من همه چیزی به هیئت او در آمده بود آنگاه دانستم که دیگر مرا از او گریزی نیست

اسم من چیست ؟خدایا چه کنم یادم نیست! من که همسایه نزدیک شقایق بودم پا شدم آمدم اینجا چه کنم؟ یادم نیست و بنا شد که دلم را چه کنم؟ یادم نیست

ببین امشب قلبم مثل آینه روشنه آیینه زلال من دیدنت،عید منه.... سال نو یعنی تو وقتی از در تومیای نذر کردم امشب سفره چیدم که بیای شادی از تقویمم بی تو رفت وبرنگشت انتظارت منو کشت توی سالی که گذشت........

چقدر ساده و راحت عبور کرد و گذشت و سطر سطر دلم را مرور کرد و گذشت میان دست من و او یک بیت فاصله بود نماند و فاصله را دور دور کرد و گذشت

بچه که بودم بستنی ام را گاز می زدند قیامت به پا می کردم ، چه بیهوده بزرگ شدم ، روحم را گاز می زنند و می خندم !

واحد اندازه گيري فاصله "متر" نيست؛ "اشتياق" است... مشتاقش كه باشي، حتي يك قدم هم فاصله دور است تمام باورهايت را باور دارم تا باور كني هنوز هم كسي هست كه... باور هاي تو را باور داشته باشد... باور من... دلم درد مي كند انگار خام بودند خيالهايي كه به خوردم داده بودي بيستون هم كه باشي نرمت مي كنم، تو چه ميداني فرهاد بودن چه شيرين است