شبتون پر ستاره دوستان

تویی که مرا در سقوط میبینی تا به حال اندیشیده ای که شاید، تو خود وارونه ایستاده ای ؟

به افتادن من در خیابان خندیدی . . . و من همه ی حواسم به چشمان مردم شهر بود که عاشق خنده ات نشوند!

قلابت را بدون طعمه بیانداز!! اینجا پر است از ماهیانی که از زندگی سیر شده اند...

مشکل از تو نبود از من بود با کسی حرف میزدم که سمعک هایش را پیش دیگری جا گذاشته بود . . . .

دلگیر نباش ! تقصیر از خودت بود دسته کلید علاقه که گم شد باید عوض می کردی قفل تمام آرزوها را

چقدر تحمل این دقیقه دشوار است بیا محض ِ یک لحظه به این درد ِ بی سوال بگو که از سایه سار افسرده‌ی آینه چه می‌خواهد یا واقعا بشکند، بگذارد، برود با برود بگذارد که بشکند! شاید که باد بیاید و خاکستر خاطراتمان را به خواب ِ خانه باز آورد

چه حالی می دهد بعد از خواب لیوانی چای پکی سیگار و خیالی پر از تو چه حالی می دهد قدم زدن در برگ ریز رنگ رنگ پاییز و خوابیدن و خواب مهربانی دیدن چه حالی می دهد وقتی که تو باشی چه حالی می دهد فردا زندگی وقتی خاطره جز بوسه ای نباشد.

آدمےڪه رفتنش را داد مےزند نمےخواهد ڪه برود داد مےزند ڪه نگذارند برود.....

حالا هم من ، هم تو ! هر دو خوب می دانیم این راه نه پایانی دارد ، نه وصالی اما هنوز دوش به دوش می رانیم ! قانون خط های موازی یادت هست !؟ دو خط موازی هیچوقت به هم نمی رسند ! و سکوت می کنیم هم من ، هم تو ! اصلا بیا یک خط زیر قانون خط های موازی بنویسیم دو خط موازی هیچوقت به هم نمی رسند اما این دلیل نمی شود همدیگر را دوست نداشته باشند