روهام
یه گلدون پر از گل ما تو، تو هم مال من، دیدی باز گول خوردی تو یه گلدون داری و من یه دنیا گل
روهام
فروغ چشم بر آبم تو هستی / دلیل اینکه بیتابم تو هستی / گرچه آدمی ناچیز هستم / خدارو شکر دنیایم تو هستی
روهام
شعر که میخوانم، چشمانت را نبند، تو که میدانی، حافظه ی خوبی ندارم!
روهام
تو یادت نیست ولی من خوب به خاطر دارم که برای داشتنت دلی را به دریا زدم که از آب واهمه داشت
روهام
بر تمام قبرهای این شهر بوسه بزن، شاید به یاد بیاوری کجا مرا جا گذاشتی، من در تنهاترین قبر این شهر خفته ام صدای کلاغ ها را میشنوی؟ دارند برایم فاتحه میخوانند!
روهام
دلم را که مرور میکنم تمامش از آن توست، فقط نقطه ی از آن خودم! روی آن نقظه هم میخ میکوبم و قاب عکس تو را می آویزم
روهام
اگه قصر تو واسم جایی نداره، کلبه ی خاکی قلبم قابل تو رو نداره
روهام
تو بشو یاس قشنگ لحظه های بی قرارم / من میشم زلال بارون تا کنارتو ببارم
روهام
تویی آنکه بهانه ی فردایی / تویی آنکه سراسر عشق و شیدایی / منم آنکه برای تو میمیرم / نفس هم به خیال تو میگیرم
روهام
این بار تو بگو دوستت دارم، نترس، من آسمان را گرفته ام که به زمین نیاید